خيلي دلم تنگه

واسه تنهايي هام

اميد وارم كه دوست هاي گلم سالم و شاد به روزمره گي هاشون ادامه بدن

دوستتون دارم و هميشه به يادتون هستم

خورشید مهربون به کلبه تنهایی من خوش اومدی

یقین دارم كه می آیی

زمانی كه مرا در بستر سردی میان خاك بگذارند

تو می آیی
یقین دارم كه می آیی
پشیمان هم...


دو دستت التماس آمیز می آید به سوی من
ولی پر می شود از هیچ
دستی، دست گرمت را نمی گیرد

صدایت در گلو بشكسته و آلوده با گریه
به فریادی مرا بانام میخواند
و می گویی:
كه اینك من
سرم بشكن
دلم را زیر پا له كن
ولی برگرد
همه فریاد خشمت را بجرم بی وفایی ها
دورنگی ها
جدایی ها به روی صورتم بشكن
مرو ای مهربان بی من كه من دور از تو تنهایم!


ولی
چشمان پر مهری دگر بر چهره ی مهتاب مانند نمی ماند
لبانی گرم با شوری جنون انگیز نامت را نمی خواند
دگر آن سینه ی پر مهر، آن سد سكندر نیست كه سر بر روی آن بگذاری و درد درون گویی
تو می آیی

زمانیكه نگاه گرم من دیگر بروی تو نمی افتد
هراسان
هر كجا
هر گوشه ای برق نگاهت را نمی پاید، مبادا بر نگاه دیگری افتد
دوچشم من تو را دیگر نمی خواند
محالست اینكه بتوانی بر آن چشمان خوابیده دوباره رنگ عشق و آرزو ریزی
نگاهت را بگرمی بر نگاه من بیاویزی
به لب هایم كلام شوق بنشانی
محالست اینكه بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی كه افتادست از كوبش بلرزانی، برنجانی

محالست اینكه بتوانی مرا دیگر بگریانی


تومی آیی
یقین دارم که می آیی

ولی افسوس

آن پیكر كه چون نیلوفری افتاده بر خاكست دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد
به دیوار بلند پیكر گرمت نمی پیچد
جدا از تكیه گاهش در پناه خاك می ماند و در آغوش گور می پوسد

و

گیسوی سیاهش حلقه حلقه بر سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش، نرم میلغزد
جدا از دستهای گرم و زیبا و نجیب تو
دگر آن دست ها هرگز بر آن گیسو نمی لغزد، پریشانش نمی سازد
دلی آنجا نمی بازد


تو می آیی
یقین دارم که می آیی

تو با عشق و محبت باز می آیی

ولی افسوس

آن گرما بجانم در نمیگیرد
به جسم سرد و خاموشم دگر هستی نمی بخشد


یقین دارم كه می آیی

بیا ای آنكه نبض هستی ام در دستهایت بود
دل دیوانه ام افتاده لرزان زیر پایت بود

بیا ای آنكه رگ های تنم با خون گرم خود تماما معبری بودند تا نقش تورا همچون گل سرخی به گلدان دل پاكیزه ی گرمم برویانند


یقین دارم كه می آیی

بیا تا آخرین دم هم قدم های تو بالای سرم باشد
نگاهت غرق در اشك پشیمانی به روی پیكرم باشد
دلت را جا گذاری شاید آنجا، تا كه سنگ بسترم باشد.

و تو

تو که از من فرسنگ ها دوری، تو که دلم برایت بی تابی می کند، تو که تمام لحظه هایم را ربوده ای، تو که با یادت اشک هایم بی اختیار گونه هایم را لمس می کند، تو که برای من و من برای تو از هم گذشتیم، دیگر تاب دوری ندارم، بی تو لحظه لحظه این زندگی برایم پوچ و بی معناست، به تو می اندیشم و آرزویت را در دل دارم.

چقدر سخته: تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت باشی حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته: که آدمی رو حتی یه بار دل سیر ندیده باشی و فقط تو خواب ببینی و بعد هم بهش بگی که عاشقش شدی و اون هم خواسته باشه که حرفهات رو باور کنه.

باید عاشق شد و خواند

باید اندیشه کنان پنجره را بست و نشست

پشت دیوار کسی می گذرد می خواند

باید عاشق شد و رفت

چه بیابانهایی در پیش است

رهگذر خسته به شب می نگرد

می گوید : چه بیابانهایی باید رفت

باید از کوچه گریخت

پشت این پنجره ها مردانی می میرند

و زنانی دیگر

به حکایت ها دل می سپرند

پشت دیوار کسی دریاواری بیدار

به زنان می نگریست

چه زنانی که در آرامش رود

باد را می نوشند

و برای تو

برای تو و باد

آبهایی دیگر در گذرست

باید این ساعت اندیشه کنان می گویم

رفت و از ساعت دیواری پرسید و شنید

و شب و ساعت دیورای و ماه

به تو اندیشه کنان می گویند

باید عاشق شد و ماند

باید این پنجره را بست و نشست

پشت دیوار کسی می گذرد

می خواند

باید عاشق شد و رفت بادها در گذرند.

در مسیر غم انگیز تکرار و تکرار

توهمی بیش نبوده است.

بدرود

تا یه وقت دیگه بدرود